پاییز

بوسه باد خزونی، با هزار نامهربونی

زيرگوش برگ تنها،ميگه طعمه خزونی...!

برگ سبز و تر و تازه، رنگ سبزشُ می بازه،

غرقِ بوسه های بادُ وحشتِ روزای تازه

مي کَنه دل از درختُ، ميشه آواره کوچه

کوچه ای که يادگارِ روزای رفته و پوچه...

ميشينه گوشه کوچه، چشم به آسمون ميدوزه

ميکُنه ياد گذشته،دلش از غصه ميسوزه...

ياد باد...! يادِ گذشته شاد باد!

اين دلِ زرد و تهی، در حسرتِ ديدار باد...!

يادِ روزايی که کوچه، زير سايه تنم بود،

مهربون درختِ عاشق، مستِ عطر نفسم بود

سهمِ من از بوسه باد،چي بگم ای داد و بيداد!

همه زردی و تباهی، مُردن و رفتن از ياد

سهمِ من از بوسه باد،چي بگم ای داد و بيداد!

همه زردی و تباهی؛ مُردن و رفتن از ياد...